आत्मविहीत

एकेक शहारा असा कसा
प्राजक्त फ़ुलांचा वसा जसा
सुमने निर्मळ गंधाळ पवन
अंतरी मदन कावरा पिसा

भावना उरी स्पर्श ही 'न' सा 
लहरी वलये नित सुप्त पसा
संक्रमे रुधिर ज्वर शिखांतकी
क्षण क्षण अनुभव रथ भावुकसा

कामना वेदना आवेदना
हुरहुर वेणा सुख संवेदना
नत लज्जेसवे रत रोमांचिका
ही आत्मविहीत सय स्वप्नांकिका

……………… अज्ञात

रंजनभ्रमरी

प्राजक्त मनाने झुरलो मी
झरल्यात कळा अनुबंध तळी
मदनाची बाधा भवभोळी
गंधात न्हाइली मूक कळी

चाहूलक्षणांची पागोळी
दंवस्पर्शकोवळ्या अंघोळी
अंगणी श्वेत केशर ओळी
मातीवर ओल्या रांगोळी

अलवार स्पर्श हळुवार उरी
दरवळ परिमळ मन गाभारी
गोकुळी रास रंजनभ्रमरी
वेदना जरा विरल्या दारी

……………. अज्ञात

विरंगुळा

नाते नाही मीच एकला
श्वासांमधुनी नाद ऐकला
कान्हा कान्हा बोले राधा
तूच आसरा तू विरंगुळा

कोषामधले उमलू पाहे
गंध आतला दाटुन आला
भेद तरी पण इथला तिथला
तूच आसरा यू विरंगुळा

मंद कशी ही झाली मेधा
अंध मती पथभर मन बाधा
न कळे कोणी का लपलेला
तूच आसरा तू विरंगुळा


........................अज्ञात

अवनी

भिजल्या उरात जखमा सजले नवीन गाणे
वारा उतून वाहे गुंफीत गूढ कवने
ओटीत सांडले जे अस्पर्श स्पर्श लेणे
फुलल्या सयी पुन्हा त्या झाले सुरेल जगणे

अंकूर सुप्ततेचे बिलगूनसे अडाणे
वेडात धुंदलेले नि:शब्द मन शहाणे
आजन्म भुक्त जैसी आसक्त ओल माती
ओढाळल्या गतांचे शब्दाविना तराणे

पवनासवे वराती मेघात सकल पाणी
सहवास लाघवाचा स्वच्छंद मूक वाणी
सुखनैव वेदनांची गर्भारली विराणी
अवनीच की जणू ही दूजी नसे कहाणी


........................अज्ञात

शब्द शब्द

शब्द शब्द शब्दातच सारे

शब्द जिव्हाळा शब्द उन्हाळा
वडवानळ जळ शब्द पसारे
एक एकट्या एकांताचे
कूस छत्र घर शब्द सहारे

मुक्या जाणिवा गाभुळ जखमा
आतुर माया शब्द शहारे
नभ संचित आकाश पवन घन
शब्दच वेडे ऋतु झरणारे

खोल ओंजळी लाव्हा अंकित
खुपणारे सल शब्द बोचरे
शब्द उतारा सकल प्रार्थना
आत्म संहिता शब्द खरे


.....................अज्ञात

मूळ गझलेच्या स्वैर अनुवादाचा एक प्रयत्न

मूळ गझलेच्या स्वैर अनुवादाचा एक प्रयत्न. गझलेच्या अंगाने लिहिली असली तरी ही निर्दोष गझल नसावी.

क़तील शिफ़ाई  यांची मूळ गजल

अपने होंठों पर सजाना चाहता हूँ
आ तुझे मैं गुनगुनाना चाहता हूँ |


कोई आँसू तेरे दामन पर गिराकर
बूँद को मोती बनाना चाहता हूँ  |

थक गया मैं करते-करते याद तुझको
अब तुझे मैं याद आना चाहता हूँ |

छा रहा है सारी बस्ती में अँधेरा
रोशनी हो, घर जलाना चाहता हूँ | 

आख़री हिचकी तेरे ज़ानों पे आये
मौत भी मैं शायराना चाहता हूँ ||



मूळ गझलेच्या स्वैर अनुवादाचा एक प्रयत्न.
गझलेच्या अंगाने लिहिली असली तरी ही निर्दोष गझल नसावी. 

 हे सखी

हे सखी अधरी तुला शब्दात गुंफू पाहतो मी
आंसवांचे श्वास होऊनी पसभर वाहतो मी

आजवर स्मरले तुला शिणलो कसा मज जाणले मी
आठवावे तू मला आता तरी सुखवेन मग मी

लोपले तिमिरात अवघे यातना उश्वास सारे जाळतो मी
ना दिसे कांही तरीही एकटा आधांतरी फिरतोय बघ मी

एक वांछा तू असावी तेवणारी ज्योत मंगळ ह्या तमी
ओळखीची ओळ व्हावी तू मरण जगवीन मी

............................अज्ञात (१०/०७/२०१३)

आधीन

ओठात माणसांच्या पोटातले उखाणे
मेघात चांदण्यांचे संकेत आड गाणे
आधीन ओघळांच्या वाहे उदंड पाणी
एकांत सागराची पागोळते विराणी

थेंबास थेंब भेटे वाटेत पथिक गोटे
ओसांड अंतराचे पथ सोडुनी समेटे
कधि कुंपणे तळ्याची प्रतिबिंब अंबराचे
साकेत भ्रामकांचे अंदाज थेट खोटे

सारे खरे परंतू हृदयी उलाल कोणी
मातीत सांडलेले उगवे फिरून अवनी
संजीवनी जणू ही गत सुप्त भावनांना
आशा अजून वेडी संदेश हा पळांना


........................अज्ञात