कावा

कावा गनिमी हृदयात पेटली आस
एकांती वठला काळ; थबकला श्वास
पथदूर राहिले ईप्सित; अथक प्रवास
युगजन्म  जाहले; तसाच अजुनी ध्यास

रांगणे असे पावलांस ना अदमास
कोणास विचारू दिशाहीन पदन्यास
असलेले संभ्रम खरे वा कि आभास
नयनांस आंधळ्या जन्माचा वनवास

जाळीत उभा वणवा; मी त्याचा घास
मातीत गुंतली मुळे; रोध पळण्यास
आतंक निवविण्या रोज नवे सायास
पिंजले विश्व असंमत; शोध ना त्यास

धग-धुक्यात धूसर दिसे कधी संन्यास
विरघळे सकळ कापरापरी आवास
पण धृवअढळ प्रतिमा; ना होई ऱ्हास
वद  काय करावे सजिवण्यास आरास ??

…………. अज्ञात